w
>b Ontmoet Johan Cruijff.
Ajax Life nummer 16 2 april 2005
Amsterdam, Tel: 020 - 615 46 29
|den van Ajax zondag open
iek vanaf 17.00 uur.
r. 12.00 tot 22.00 uur
veld te staren. Eerst had hij iedereen laten zien
waar Torino in de UEFA Cup-finale op de lat had
geschoten, nu wijst hij naar de plek waar de spe
lers de grasmat opkwamen. „Bij grote wedstrij
den kwamen we altijd vanachter het doel op. In de
competitie betraden we meestal gewoon bij de
middenlijn het veld. De spelers hielden in de cata
comben al een warming-up. Vroeger zaten er
60.000 supporters. Tegenwoordig kunnen er
22.000 mensen in het stadion. En daar, bij de cor-
nervlag,brak Stefan Pettersson in de finale tegen
Torino zijn sleutelbeen."
Als de groepsfoto op het veld is genomen en men
via een telefoontje de loting van de Champions
League doorkrijgt, vertelt Frank van den Bosch (61)
over zijn betrokkenheid met Ajax. „Ik doe de foto
bewerking voor de website van 'De Goeie Ouwe
Tijd'. Ik was anderhalfjaar met de VUT, maar kon
niet lang stil zitten. Ik loop hieT met de rillingen
over mijn lijf, weet je dat? Ik moet altijd denken
aan de wedstrijd tegen Napoli in het seizoen
i96g/'70. Ruud Suurendonk scoorde toen drie
keer in de verlenging. Wim Anderiessen heb ik
ook nog als speler meegemaakt. Wat een gewel
dige voetballer was dat! Ik vind het een eer om
hem vandaag te mogen ontmoeten."
Ondertussen hebben de redactieleden ook zo hun
eigen herinneringen aan de schitterend gereno
veerde 'betonnen pisbak'. Uiteraard valt de 8-2
tegen Feyenoord, maar ook het schitterende doel-
1 punt van Finidi George tegen FC Bayern Mün-
fe plek van de middenstip van wijlen De Meer.
chen. "Voorzet Overmars, overstapje Litmanen en
buitenkant rechts in de kruising". Sommige
momenten zijn onuitwisbaar in het immense
roodwitte Ajax-geheugen. Dus komt er ook
iemand met de o-i van FC Twente-spits Prince Pol-
ley op de proppen. Hoewel dat eveneens een
'Olympisch Stadion moment' was, valt hij in
bovenstaand rijtje toch een beetje uit de toon.
DIEP
Als alle kiekjes geschoten zijn, rijdt Toon de Aja-
cieden naar de Middenweg in de Watergraaf
smeer. Dit belooft op voorhand al de meest pijn
lijke confrontatie met het verleden te worden,
aangezien er volgens vrijwel iedereen maar "bar
weinig restanten van De Meer" te vinden zijn. In
de bus gebeurt trouwens iets opmerkelijks. Men
praat aanvankelijk opgewonden over de verhalen
uit het Olympisch Stadion, maar als Bob op de
videoband in De Meer wandelt en naar de kleed
kamers loopt, wordt het doodstil in de bus. Je kunt
letterlijk een speld horen vallen. Gezichten staren
betrokken naar de monitor. Ogen worden glazig
en een enkeling wendt zijn hoofd af. De Meer zit
bij iedereen heel erg diep.
Als de bus even later stopt voor Café Frankendael,
gooit Toon er nog maar eens een anekdote uit.
„Het was een sport om altijd zo hard mogelijk de
poort binnen te rijden. Als we een uitwedstrijd
hadden gespeeld, legden de jongens vaak een
wedje over het tijdstip van aankomst. Dat ging
echt tot op de minuut nauwkeurig. Mare Over
mars stopte me dan wel eens wat geld toe en dan
pakte ik een rood stoplichtje mee. Meestal kwa
men we precies op tijd aan."
De bus rijdt Park De Meer binnen. Een moderne
nieuwbouwwijk met veel drempels en nog meer
jonge gezinnen. De trainingsvelden van De Meer
hebben plaatsgemaakt voor straatnamen als 'An-
field Road' en 'Delle Alpi Hof'. Daar, waar vroeger
de geur van hamburgers en gebakken uitjes de
Reynoldstribune oprolde, staat nu een kindvrien
delijk speeltuintje met rubber ondergrond. „En de
middenstip ligt niet eens op de juiste plek", bromt
Bob. Volgens de goede Beul zou de traditionele
tossplek minimaal 100 meter verschoven moeten
worden. En hij kan het weten. Als er iemand is die
iedere boom, elk steentje en slootje met elkaaT in
verband kan brengen, is het wel Bob Haarms. De
Amsterdammer kwam immers precies tegenover
De Meer ter wereld. Vanuit zijn kamer kreeg hij in
1934 al direct de befaamde 'roodwitte injectie'.
Wie durft er dan nog te twijfelen aan de vastbe
radenheid van deze Ajacied?
Jan Wardenburg regelde de trainingskampen van
Ajax in Valthermond in de periode 1979-1989.
„Het is fantastisch om hier weer even terug te
zijn. Behalve Ajax regelde ik ook de trainingskam
pen voor Cruijff (met Barcelona, red.) en Aad de
Mos (KV Mechelen, Anderlecht en PSV). Bij Ajax
vond ik het contact met de jongens het leukst.
Kieft, Van Basten, Rijkaard, Schoenaker, Sjakie
Wolfs. Ik ben ook eens door Ton Harmsen uitgeno
digd voor de Europa Cup-finale tegen Lokomotive
Leipzig. Toen ben ik in de auto naar Athene gere
den: 6.258 kilometertjes. Ik vond Harmsen een
geweldige man. Heel menselijk. Mijn eerste Ajax-
herinnering? Ik was in 1968 trainer van WKE en
Ajax speelde eens in de buurt. Toen ben ik de
kleedkamer ingegaan en heb ik gevraagd of ze
niet eens een vriendschappelijk potje tegen ons
konden spelen? Dat gebeurde in 1973. Ajax won
met 18-0. Het was zo druk dat bij corners de spe
lers eerst door de mensenmassa hun aanloop
moesten nemen."
Vijftig meteT verderop staat Bob - opmerkelijk 'stil
aanwezig' - voor zich uit te staren. Hij wordt
geconfronteerd met zijn jeugd. Aan de overkant
van de Middenweg, recht tegenover Park De Meer,
groeide Haarms op, in het huis naast Bar Meer-
Bob zingt met het hand op zijn clubhart 'Droomland'als eerbetoon aan Rinus Michels.
zicht. Behoefte om even aan te bellen en naar bin
nen te gaan, heeft hij niet. „Ik heb gehoord dat het
er allemaal niet meer zo netjes uit ziet", zegt hij
met een spijtige blik. Dan maar gauw naar bin
nen voor een drankje. Ook al heeft de horecagele
genheid inmiddels een andere eigenaar, de voet
balvaantjes aan de muur verwijzen naar het
roemruchte verleden. Als er één kroeg is die Ajax
ademt, is het Meerzicht wel. Hier zijn heel wat
feestjes gevierd en nederlagen weggedronken.
Speciaal voor vandaag wordt er op het scherm een
wedstrijd getoond van PSV-Ajax uit de jaren
zeventig.
Terwijl de groep - daar waar nodig - nog even het
zingen van de Ajax Marsch voorbereidt, opent
buschauffeur Toon de doos met oude verhalen. „Ik
kan me nog een trainingskamp uit het seizoen
1993/1994 herinneren in Doorwerd. Toen gingen
we met acht spelers stiekem 's nachts de deuT uit.
Omdat er één in de sloot viel, moest hij mijn kle
ren aan. Ik zat dus naakt in de auto voor de disco
theek op die gasten te wachten. Hadden die glui
perds de politie gebeld met de tekst "er zit een
naakte man in die auto voor de discotheek". Toen
hebben ze me gearresteerd. Later biechtte ik het
alsnog op aan Louis van Gaal en die kon dat niet
echt waarderen."
op z'n nachtkastje gelegd. Nou, ik moest rennen
voor mijn leven, hahaha."
Inmiddels klinkt de Ajax Marsch door de kroeg. De
sfeer wordt steeds beter en hechter. Handen lig
gen op eikaars schouder en er wordt veel gela
chen. Albert Koster onthult dat Bob hem in het
verleden wel eens zijn sleutels had afgepakt,
omdat hij niet meer naar huis kon rijden. Het is
slechts één van de vele persoonlijke herinnerin
gen aan de roodwitte'bruine kroeg'.
APOTHEOSE
Als de groep in de Amsterdam ArenA een rondlei
ding heeft gehad langs veld, controlekamer, pers
kamer en Ajax Museum, is het de hoogste tijd om
terug te gaan naar La Perche D'Or. ledereen heeft
behoorlijk trek gekregen. In de bus wordt al snel
duidelijk dat de trip naar het Olympisch Stadion
de meeste indruk maakte. Desalniettemin is er
kritiek op het Ajax Museum. Enkele buspassagiers
hebben dingen uit hun collectie afgestaan, maar
vinden dat het relikwieënbestand door de uit
breiding van de Fanshop behoorlijk heeft moeten
inleveren. Op weg naar de laatste halte van van
daag leest men even een kersvers exemplaar van
Ajax Life, alvorens zich te storten op het dTiegan-
gen Ajax-diner van Tilly.
Eensgezind als een roodwitte familie zingt men de Ajax Marsch in bruingezellige Bar Meerzicht.
Spelers konden altijd bij Toon terecht. „Mijn deur
stond altijd open. Dat wisten ze. Ik kan me nog
wel eens een nacht in het hotel herinneren. Kwam
Jari Litmanen opeens mijn kamer in. "Toon, ik heb
het koud", zei hij. En hup, hij pakte zo de deken van
mijn bed. Daar lig je dan. Ik ging hem natuurlijk
niet terughalen. Het gebeurde ook wel eens dat ik
een zieke speler van trainingskamp naar huis
moest brengen. Zo bouwde ik een band met die
jongens op."
De huidige chauffeur van FC Volendam en HFC
Haarlem kan zich het trainingskamp in Tunesië
nog goed herinneren. „Fred Grim en Edwin van
der SaT hadden eens 'een drol' op een krant onder
mijn bed gelegd. Ik wist niet waar die stank van
daan kwam en kreeg een andere kamer. Volgens
mij waren er nog meeT bij betrokken, maar van
deze twee wist ik het zeker. Toen heb ik Van der Sar
teruggepakt. Die at 's avonds altijd een banaan.
Nou, één keer niet, want ik had een keeT zo'n ban
aan in de keuken met een hondendrol gevuld en
Uitgeput van een lange dag wacht iedereen geduldig op het Ajax-diner.
De definitie van apotheose laat zich vertalen als
'schitterend slottoneel'. Die woorden hebben
zeker betrekking op het afsluitende etentje aan
het Delflandplein. Allereerst kreeg Bob namens
de redactieleden van 'De Goeie Ouwe Tijd' een
fotocollage overhandigd. Daarna zong iedereen
uit volle borst'Een echte Ajacied'van de LP'80 jaar
Ajax'. Halverwege het diner volgde een hoogte
punt waarvan slecht 32 Ajacieden getuigen
waren. Een onvergetelijk moment, dat zelfs de
meest koele kikker kippenvel bezorgde. Bob
Haarms en Wim Anderiessen brachten hun laat
ste eer aan Rinus Michels door emotioneel het
lied 'Droomland' te zingen. De oud-voetballers
mogen dan bekend staan als stoere verdedigers
en mannen van de discipline, het laatste eerbe
toon aan hun voormalige vriend en collega liet
niemand onberoerd. Beide heren vochten een
zwaar en vergeefs duel tegen de opkomende tra
nen. Het was een waanzinnig mooi einde van een
fantastische Ajax-dag!
si
